ورود ثبت

ورود به حساب کاربری خود

نام كاربري *
رمز عبور *
من را به خاطر داشته باش

ساخت يك حساب كاربري

پر کردن فیلدهایی که با ستاره (*) نشانه گذاری شده مورد نیاز است.
نام *
نام كاربري *
رمز عبور *
تكرار رمز عبور *
ايميل *
تكرار ايميل *

قلم مهر

ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش                 بر در دل روز و شب منتظر یار باش
دلبر تو جاودان بر در دل حاضر است                 رو در دل برگشای حاضر و بیدار باش
دیده‌ی جان روی او تا بنبیند عیان                        در طلب روی او روی به دیوار باش
ناحیت دل گرفت لشگر غوغای نفس              پس تو اگر عاشقی عاشق هشیار باش
نیست کس آگه که یار کی بنماید جمال             لیک تو باری به نقد ساخته‌ی کار باش
در ره او هرچه هست تا دل و جان نفقه کن          تو به یکی زنده‌ای از همه بیزار باش
گر دل و جان تو را در بقا آرزوست                           دم مزن و در فنا همدم عطار باش

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود          نی نام  زما  و نی ‌نشان خواهد بود 

زین  پیش   نبودیم و   نبد هیچ   خلل          زین پس چو نباشیم همان خواهد بود 

عشق را خواهی که تا پایان بری          بس که بپسندید باید ناپسند
زشت باید دید و انگارید خوب                 زهر باید خورد و انگارید قند
توسنی کردم ندانستم همی           کز کشیدن سخت تر گردد کمند

بیار باده! که بُنیاد عمر بر بادست                    بیا! که قصر اَمَل سخت سُست بنیادست
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست                               غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
سروش عالم غیبم چه مژده‌ها دادست؟    چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب
نشیمن تو، نه این کنج محنت آبادست                که: «ای بلندنظر! شاهباز سِدره نشین
ندانمت که در این دامگه چه افتادست...                 تو را ز کُنگره‌ی عرش می‌زنند صفیر
که این حدیث ز پیر طریقتم یادست                        نصیحتی کنمت، یاد گیر و در عمل آر
که این لطیفه‌ی عشقم ز رهروی یادست                  غم جهان مخور و پند من مبر از یاد
که بر من و تو دَرِ اختیار نَگْشادست                     رضا به داده بده، وز جبین گره بُگشای
که این عَجوزْ عروسِ هزار‌دامادست                    مجو درستیِ عهد از جهانِ سستِ نَهاد
 بِنال بلبل بی‌دل، که جای فریادست!                     نشان عهد و وفا نیست در تَبَسُّم گل
قبولِ خاطر و لطفِ سخن، خدادادست!         حسد چه می‌بری ای سست‌ نظم بر حافظ؟

بیا ای که عمرت به هفتاد رفت                  مگر خفته بودی که بر باد رفت؟

همه برگ بودن همی ساختی                            به تدبیر رفتن نپرداختی

قیامت که بازار مینو نهند                                منازل به اعمال نیکو دهند

بضاعت به چندان که آری بری                     وگر مفلسی شرمساری بری

که بازار چندان که آگنده‌تر                              تهیدست را دل پراگنده‌تر

ز پنجه درم پنج اگر کم شود                        دلت ریش سرپنجهٔ غم شود

چو پنجاه سالت برون شد ز دست          غنیمت شمر پنج روزی که هست

اگر مرده مسکین زبان داشتی                   به فریاد و زاری فغان داشتی

که ای زنده چون هست امکان گفت      لب از ذکر چون مرده بر هم مخفت

چو ما را به غفلت بشد روزگار                  تو باری دمی چند فرصت شمار

تا که بودیم نبودیم کسی،                          کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند،                           خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آئینه بدانیم چو هست                    نه در آن وقت که افتاد و شکست

در حیرتم از مرام این مردم پست         این طایفه ی زنده کش مرده پرست

تا هست به ذلت بکشندش به جفا          تا رفت به عزت ببرندش سر دست

آه میترسم شبی رسوا شوم،                           بدتر از رسواییم تنها شوم

آه ازآن تیر و از آن روی و کمند،                   پیش رویم خنده پشتم پوزخند

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد                  حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

خوردن برای زیستن و فکر کردن است        تو معتقد که زیستن از بهر خوردن است

در زمین مردمان خانه مکن                      کار خود کن کار بیگانه مکن

هرکه در این خانه شبی داد کرد                خانه فردای خود آباد کرد

خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم                حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم
روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمن    چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست

ای دل تو ز خلق هیچ یاری مطلب           وزشاخ برهنه سایه داری مطلب
عزّت زقناعت است و ذلّت به طمع        با عزّت خود بساز و خواری مطلب

دستی ز کرم به شانه ی ما نزدی                    بالی به هوای دانه ی ما نزدی

دیری است دلم چشم براهت دارد          ای عشق ٬ سری به خانه ی ما نزدی