ورود ثبت

ورود به حساب کاربری خود

نام كاربري *
رمز عبور *
من را به خاطر داشته باش

ساخت يك حساب كاربري

پر کردن فیلدهایی که با ستاره (*) نشانه گذاری شده مورد نیاز است.
نام *
نام كاربري *
رمز عبور *
تكرار رمز عبور *
ايميل *
تكرار ايميل *

قلم مهر

من خدا را دارم      کوله بارم بر دوش

سفری می باید     سفری تا ته تنهایی محض

هر کجا لرزیدی      از سفر ترسیدی

فقط آهسته بگو :  من خدا را دارم

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت              در حیرتم که باده فروش از کجا شنید                    (حافظ)

معشوق تو همسایه دیوار به دیوار             در بادیه سرگشته شما در چه هوایید ؟                        (مولوی)

   تا شد دلم از بوی عشق تو مست                       هم پرده دریده گشت و هم توبه شکست

                              امروز منم هر نفسی دست به دست            از هست به نیست رفته و از نیست به هست                  (عطار)

شب فراق که داند که تا سحر چند است           (سعدی)

با آن که دلم از غم عشقت خون است                        شادی به غم تو ام ز غم افزون است

                    اندیشه کنم هر شب و گویم : یارب                   هجرانش چونین است ، وصالش چون است؟        (رودکی)

دیوانه نمی گوید دوستت دارم

دیوانه می رود تمام دوست داشتن را

به هرجا کندنی

جمع می کند از هر دری

میزند زیر بغل

می ریزد پای کسی که

قرار نیست بفهمند دوستش دارد              (مهدیه لطیفی

گدا چون کرم بیند و لطف و ناز                    نگردد ز دنبال بخشنده باز

                                 چو ما را به دنیا تو کردی عزیز             به عقبی همین چشم داریم نیز                     (سعدی)

کاش هرگز تو را نمیدیدم

تا همیشه سراغت را

از فرشتگان می گرفتم

تا تلخ ترین شعرم را هرگز

در گوش خدا نمی خواندم                  (واهد آرمن)

بی تو شهر خالی است

نه رنگی دارد نه لبخندی

بی تو شهر تابوتی بزرگ است                    (عباس حسین نژاد)

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند              و دست منسبط نور،روی شانه آنهاست                 (سهراب سپهری)

من درد تو را زدست آسان ندهم                        دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

                           از دوست به یادگار دردی دارم                         که آن درد به صدهزار درمان ندهم              (مولانا)

بشر در این دنیا بیشتر از همه موجودات مصیبت و عذاب کشیده،بهترین دلیلش هم این است که در بین همه آنها فقط او می تواند بخندد.   (نیچه)