ورود ثبت

ورود به حساب کاربری خود

نام كاربري *
رمز عبور *
من را به خاطر داشته باش

ساخت يك حساب كاربري

پر کردن فیلدهایی که با ستاره (*) نشانه گذاری شده مورد نیاز است.
نام *
نام كاربري *
رمز عبور *
تكرار رمز عبور *
ايميل *
تكرار ايميل *

قلم مهر

مومن باامیدبه فضل خدا وترس ازگناه خود

 

مؤمن باید خوف و رجا داشته باشد

 

امام صادق (ع) فرموده است: «لَا يَكُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً حَتَّى يَكُونَ خَائِفاً رَاجِياً وَ لَا يَكُونُ خَائِفاً رَاجِياً حَتَّى يَكُونَ عَامِلًا لِمَا يَخَافُ وَ يَرْجُو؛ مؤمن، مؤمن نیست مگر اینکه خوف و رجا داشته باشد (ترسان و اميدوار باشد) و ترسان و امـيـدوار نیست تـا اینکه بـراى آنـچـه مـي‏تـرسـد و امـيـدوار اسـت عمل كند.

 

وجود مقدس امام صادق (ع) در روایت فوق به دو نکته کلیدی اشاره می‏کند که این دو نکته [هر دو با هم] باید در زندگی همه ما به صورت متعادل وجود داشته باشد، اگر یکی از نکات باشد و دیگری نباشد، طبعاً آن زندگی سعادتمندانه‏ای که ما به دنبال آن هستیم، اتفاق نخواهد افتاد، این دو نکته عبارتند از؛ 1- امید داشتن به عنایات الهی؛ 2- ترس از خدا.

 

همه انسان‏ها باید به خداوند امیدوار باشند، لذا بعضی از سخنرانان مقید هستند که زمانی که منبر می‏روند، فقط در اوصاف بهشت و بهشتیان صحبت کنند و به دوزخ و دوزخیان اشاره‏ای نمی‏کنند و دلیلشان این است که می‏گویند که مردم باید شاد باشند. عده‏ای نیز به گونه‏ای دیگر تفریط می‏کنند و هر جا که سخنرانی می‏کنند، می‏گویند ما باید کاری کنیم که مردم بترسند، کار هر دو دسته اشتباه است، زیرا جزء‏نگر هستند و فقط به بخشی از قضیه توجه دارند در حالی که وقتی به آیات قرآن و روایات نورانی اهل بیت (ع) نگاه می‏کنیم، می‏بینیم هم بشارت آمده است و هم انذار داده است؛ «إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَ نَذِيراً استفاده شود و در جایی که سخن از انذار است از آیاتی مانند «ذُوقُوا عَذابَ الْحَريقِ استفاده کنید. لذا امام صادق (ع) نیز در روایتی که ذکر شد به همین نکته اشاره کرده و فرموده است که مؤمن، زمانی مؤمن است که در عین امید داشتن به خدا، ترس نیز داشته باشد. اگر فقط یک بُعد را بنگرد یعنی رجاء در او بود ولی خوف نبود و یا برعکس، آن ویژگی کمال ایمانی را ندارد.

 

ممکن است گفته شود که امیدوار کردن مردم اشکالی ندارد بلکه خیلی هم خوب است لذا با «تبشیر» باید در صدد خوشحالی مردم بود و نیازی به انذار نیست.

 

در پاسخ عرض می‏کنیم که شاد بودن و امیدوار کردن بیش از حد بدون اینکه انذاری در کار باشد، انسان را دچار غفلت و غرور می‏کند مثل اینکه گاهی گفته می‏شود که هر گناهی که می‏خواهید انجام بدهید ولی با یک «یاحسین» گفتن تمام گناهان بخشیده می‏شود، البته! حسین ابن علی (ع) قطعاً منشأ کرم است و توجه به ایشان در حقیقت توجه به خدا است اما همین معصومین (ع) فرموده‏اند که کسی که دوستدار و محبِّ ماست، باید خود او نیز بخشی از بار را بردارد و تنها به اظهار کردن ظاهری بسنده نکند.

 

زنی از طرف همسرش، خدمت حضرت زهرا (س) آمد و عرض کرد که شوهرم گفته است که آیا ما جزء شیعیان شما هستیم یا نه؟ حضرت (س) فرمود: «إِنْ كُنْتَ تَعْمَلُ بِمَا أَمَرْنَاكَ وَ تَنْتَهِي عَمَّا زَجَرْنَاكَ عَنْهُ فَأَنْتَ مِنْ شِيعَتِنَا وَ إِلَّا فَلا؛ به شوهر خود بگو اگر آن چه را که ما دستور داده‏ایم، عمل می‏کنی و از آن چه که نهی کرده‏ایم، دوری می‏کنی از شیعیان ما هستی و الا از شیعیان ما محسوب نمی‏شوی.

 

بنابراین، خوف و رجاء زمانی در وجود یک مؤمن تبلور پیدا می‏کند که در عمل او نیز ظاهر شود و صرف اینکه بگوید من امیدوار به خدا هستم و یا می‏ترسم، کافی نیست.

 

 

تو فقط تا قادر هستی چیزی را که داری قبل از آن که از دستت برود،عاشقانه دوست داشته باش     (کیت دی کاملیو)