ورود ثبت

ورود به حساب کاربری خود

نام كاربري *
رمز عبور *
من را به خاطر داشته باش

ساخت يك حساب كاربري

پر کردن فیلدهایی که با ستاره (*) نشانه گذاری شده مورد نیاز است.
نام *
نام كاربري *
رمز عبور *
تكرار رمز عبور *
ايميل *
تكرار ايميل *

قلم مهر

آیات درباره قیامت و معاد

آیات درباره قیامت و معاد

در این بخش آیاتی که در خصوص معاد و بازگشت انسان به منزلگاه واقعی خویش و همچنین نشانه های روز قیامت میباشد، آورده شده است.

وَ إِذْ قالَ إِبْراهيمُ رَبِّ أَرِني‏ كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتى‏ قالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قالَ بَلى‏ وَ لكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبي‏ قالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلى‏ كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءاً ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتينَكَ سَعْياً وَ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزيزٌ حَكيمٌ (260)

و (به خاطر بياور) هنگامى را كه ابراهيم گفت: «خدايا! به من نشان بده چگونه مردگان را زنده مى‏كنى؟» فرمود: «مگر ايمان نياورده‏اى؟!» عرض كرد: «آرى، ولى مى‏خواهم قلبم آرامش يابد.» فرمود: «در اين صورت، چهار نوع از مرغان را انتخاب كن! و آنها را (پس از ذبح كردن،) قطعه قطعه كن (و در هم بياميز)! سپس بر هر كوهى، قسمتى از آن را قرار بده، بعد آنها را بخوان، به سرعت به سوى تو مى‏آيند! و بدان خداوند قادر و حكيم است؛ (هم از ذرات بدن مردگان آگاه است، و هم توانايى بر جمع آنها دارد)»/البقره

 

رَبَّنا إِنَّكَ جامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فيهِ إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْميعادَ (9)

پروردگارا! تو مردم را، براى روزى كه ترديدى در آن نيست، جمع خواهى كرد؛ زيرا خداوند، از وعده خود، تخلّف نمى‏كند. (ما به تو و رحمت بى‏پايانت، و به وعده رستاخيز و قيامت ايمان داريم).

يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ (30)

روزى كه هر كس، آنچه را از كار نيك انجام داده، حاضر مى‏بيند؛ و آرزو مى‏كند ميان او، و آنچه از اعمال بد انجام داده، فاصله زمانىِ زيادى باشد. خداوند شما را از (نافرمانى) خودش، برحذر مى‏دارد؛ و (در عين حال،) خدا نسبت به همه بندگان، مهربان است./آل عمران

إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ وَ هُوَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَديرٌ (4)

(بدانيد) بازگشت شما بسوى «اللّه» است، و او بر هر چيز تواناست/هود

يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ (48)

در آن روز كه اين زمين به زمين ديگر، و آسمانها (به آسمانهاى ديگرى) مبدل مى‏شود، و آنان در پيشگاه خداوند واحد قهار ظاهر مى‏گردند!/ابراهیم

اقْرَأْ كِتابَكَ كَفى‏ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسيباً (14)

(و به او مى‏گوييم:) كتابت را بخوان، كافى است كه امروز، خود حسابگر خويش باشى/الاسراء

اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ وَ هُمْ في‏ غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ (1)

حساب مردم به آنان نزديك شده، در حالى كه در غفلتند و روى گردانند!/الانبیاء

يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْ‏ءٌ عَظيمٌ (1)

اى مردم! از (عذاب) پروردگارتان بترسيد، كه زلزله رستاخيز امر عظيمى است‏

وَ أَنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ لا رَيْبَ فيها وَ أَنَّ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِي الْقُبُورِ (7)

و اينكه رستاخيز آمدنى است، و شكّى در آن نيست؛ و خداوند تمام كسانى را كه در قبرها هستند زنده مى‏كند.

اللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فيما كُنْتُمْ فيهِ تَخْتَلِفُونَ (69)

و خداوند در روز قيامت، ميان شما در آنچه اختلاف مى‏كرديد، داورى مى‏كند!

يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْديهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ (76)/الحج

آنچه را در پيش روى آنها و پشت سر آنهاست مى‏داند؛ و همه امور بسوى خدا بازمى‏گردد

كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنا تُرْجَعُونَ (57)

هر انسانى مرگ را مى‏چشد، سپس شما را بسوى ما بازمى‏گردانند.

يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ كَذلِكَ تُخْرَجُونَ (19)

او زنده را از مرده بيرون مى‏آورد، و مرده را از زنده، و زمين را پس از مردنش حيات مى‏بخشد، و به همين گونه روز قيامت (از گورها) بيرون آورده مى‏شويد!/الروم

وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‏...(18)

هيچ گنهكارى بار گناه ديگرى را بر دوش نمى‏كشد.../فاطر

الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى‏ أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْديهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ (65)

امروز بر دهانشان مُهر مى‏نهيم، و دستهايشان با ما سخن مى‏گويند و پاهايشان كارهايى را كه انجام مى‏دادند شهادت مى‏دهند./یس

قُلِ اللَّهُ يُحْييكُمْ ثُمَّ يُميتُكُمْ ثُمَّ يَجْمَعُكُمْ إِلى‏ يَوْمِ الْقِيامَةِ لا رَيْبَ فيهِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ (26)

بگو: «خداوند شما را زنده مى‏كند، سپس مى‏ميراند، بار ديگر در روز قيامت كه در آن ترديدى نيست گردآورى مى‏كند؛ ولى بيشتر مردم نمى‏دانند».

وَ إِذا قيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ السَّاعَةُ لا رَيْبَ فيها قُلْتُمْ ما نَدْري مَا السَّاعَةُ إِنْ نَظُنُّ إِلاَّ ظَنًّا وَ ما نَحْنُ بِمُسْتَيْقِنينَ (32)

و هنگامى كه گفته مى‏شد: «وعده خداوند حقّ است، و در قيامت هيچ شكّى نيست» ، شما مى‏گفتيد: «ما نمى‏دانيم قيامت چيست؟ ما تنها گمانى در اين باره داريم، و به هيچ‏وجه يقين نداريم»./الجاثیه

وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها...(69)

و زمين (در آن روز) به نور پروردگارش روشن مى‏شود.../الزمر

إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ لَواقِعٌ (7)

كه عذاب پروردگارت واقع مى‏شود،

ما لَهُ مِنْ دافِعٍ (8)

و چيزى از آن مانع نخواهد بود

يَوْمَ تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً (9)

(اين عذاب الهى) در آن روزى است كه آسمان به شدّت به حركت درمى‏آيد،

وَ تَسيرُ الْجِبالُ سَيْراً (10)

و كوه‏ها از جا كنده و متحرّك مى‏شوند/طور

اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ (1)

قيامت نزديك شد و ماه از هم شكافت‏/القمر

إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ (1)

هنگامى كه واقعه عظيم (قيامت) واقع شود

لَيْسَ لِوَقْعَتِها كاذِبَةٌ (2)

هيچ كس نمى‏تواند آن را انكار كند/الوقعه

سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ (1)

تقاضاكننده‏اى تقاضاى عذابى كرد كه واقع شد!

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعيداً (6)

زيرا آنها آن روز را دور مى‏بينند

وَ نَراهُ قَريباً (7)

و ما آن را نزديك مى‏بينيم‏

يَوْمَ تَكُونُ السَّماءُ كَالْمُهْلِ (8)

همان روز كه آسمان همچون فلز گداخته مى‏شود

وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ (9)

و كوه‏ها مانند پشم رنگين متلاشى خواهد بود/المعارج

لا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيامَةِ (1)

سوگند به روز قيامت‏

وَ لا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ (2)

و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بيدار و ملامتگر (كه رستاخيز حقّ است)

أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظامَهُ (3)

آيا انسان مى‏پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد؟!

بَلى‏ قادِرينَ عَلى‏ أَنْ نُسَوِّيَ بَنانَهُ (4)

آرى قادريم كه (حتّى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب كنيم‏/قیامت

عَمَّ يَتَساءَلُونَ (1)

آنها از چه چيز از يكديگر سؤال مى‏كنند؟

عَنِ النَّبَإِ الْعَظيمِ (2)

از خبر بزرگ و پراهميّت (رستاخيز)

يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْواجاً (18)

روزى كه در «صور» دميده مى‏شود و شما فوج فوج (به محشر) مى‏آييد

وَ فُتِحَتِ السَّماءُ فَكانَتْ أَبْواباً (19)

و آسمان گشوده مى‏شود و بصورت درهاى متعددى درمى‏آيد

وَ سُيِّرَتِ الْجِبالُ فَكانَتْ سَراباً (20)

و كوه‏ها به حركت درمى‏آيد و بصورت سرابى مى‏شود!

إِنَّ جَهَنَّمَ كانَتْ مِرْصاداً (21)

مسلّماً (در آن روز) جهنّم كمينگاهى است بزرگ،

إِنَّا أَنْذَرْناكُمْ عَذاباً قَريباً يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ ما قَدَّمَتْ يَداهُ وَ يَقُولُ الْكافِرُ يا لَيْتَني‏ كُنْتُ تُراباً (40)

و ما شما را از عذاب نزديكى بيم داديم! اين عذاب در روزى خواهد بود كه انسان آنچه را از قبل با دستهاى خود فرستاده مى‏بيند، و كافر مى‏گويد: «اى كاش خاك بودم (و گرفتار عذاب نمى‏شدم).»/النباء

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخيهِ (34)

در آن روز كه انسان از برادر خود مى‏گريزد،

وَ أُمِّهِ وَ أَبيهِ (35)

و از مادر و پدرش،

وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنيهِ (36)

و زن و فرزندانش؛

لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنيهِ (37)

در آن روز هر كدام از آنها وضعى دارد كه او را كاملاً به خود مشغول مى‏سازد!

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ (38)

چهره‏هائى در آن روز گشاده و نورانى است،

ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ (39)

خندان و مسرور است؛

وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ (40)

و صورتهايى در آن روز غبارآلود است،

تَرْهَقُها قَتَرَةٌ (41).

و دود تاريكى آنها را پوشانده است‏

أُولئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ (42)

آنان همان كافران فاجرند!/عبس

إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ (1)

در آن هنگام كه خورشيد در هم پيچيده شود

وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ (2)

و در آن هنگام كه ستارگان بى‏فروغ شوند

وَ إِذَا الْجِبالُ سُيِّرَتْ (3)

و در آن هنگام كه كوه‏ها به حركت درآيند،

وَ إِذَا الْعِشارُ عُطِّلَتْ (4)

و در آن هنگام كه باارزش‏ترين اموال به دست فراموشى سپرده شود

وَ إِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ (5)

و در آن هنگام كه وحوش جمع شوند،

وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ (6)

و در آن هنگام كه درياها برافروخته شوند،

وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ (8)

و در آن هنگام كه از دختران زنده به گور شده سؤال شود:

بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ (9)

به كدامين گناه كشته شدند؟؟/التکویر

إِذَا السَّماءُ انْفَطَرَتْ (1)

آن زمان كه آسمان [= كرات آسمانى‏] از هم شكافته شود

وَ إِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ (2)

و آن زمان كه ستارگان پراكنده شوند و فرو ريزند،

وَ إِذَا الْبِحارُ فُجِّرَتْ (3)

و آن زمان كه درياها به هم پيوسته شود،

وَ إِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ (4)

و آن زمان كه قبرها زير و رو گردد (و مردگان خارج شوند)

عَلِمَتْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ وَ أَخَّرَتْ (5)

(در آن زمان) هر كس مى‏داند آنچه را از پيش فرستاده و آنچه را براى بعد گذاشته است./انفطار

بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا (16)

ولى شما زندگى دنيا را مقدم مى‏داريد

وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقى‏ (17)

در حالى كه آخرت بهتر و پايدارتر است‏./الاعلی.

إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها (1)

هنگامى كه زمين شديداً به لرزه درآيد

وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقالَها (2)

و زمين بارهاى سنگينش را خارج سازد!

وَ قالَ الْإِنْسانُ ما لَها (3)

و انسان مى‏گويد: «زمين را چه مى‏شود (كه اين گونه مى‏لرزد)؟»

يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبارَها (4)

در آن روز زمين تمام خبرهايش را بازگو مى‏كند/الزلزال

أَ فَلا يَعْلَمُ إِذا بُعْثِرَ ما فِي الْقُبُورِ (9)

آيا نمى‏داند در آن روز كه تمام كسانى كه در قبرها هستند برانگيخته مى‏شوند

وَ حُصِّلَ ما فِي الصُّدُورِ (10)

و آنچه در درون سينه‏هاست آشكار مى‏گردد،

إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَبيرٌ (11)

در آن روز پروردگارشان از آنها كاملاً باخبر است!/العادیات

يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَراشِ الْمَبْثُوثِ (4)

روزى كه مردم مانند پروانه‏هاى پراكنده خواهند بود،

وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ (5)

و كوه‏ها مانند پشم رنگين حلاّجى‏شده مى‏گردد!

" بگذار عشق خاصیت تو باشد نه رابطه تو با کسی "      نلسون ماندلا